logo boonappetit

Joke blogt!

Luilekkerland

Luilekkerland

Toen ik als kind begreep dat wie in Luilekkerland wilde komen, zich eerst door een berg rijstebrij moest (vr)eten, was de aantrekkelijkheid daarvan er voorgoed vanaf. Rijstebrij: alleen het idee bezorgde mij al kippenvel.

Nu is er Luilekkerland, 400 jaar koken in Nederland van Onno & Charlotte Kleyn, (AUP Amsterdam University Press 24.99). Voor deze vorm van Luilekkerland is een lekkere stoel uitzoeken, je erin nestelen en het boek openslaan voldoende. Vader en dochter Kleyn, bij wie de dochter het levende bewijs is dat de appel zelden ver van de stam valt, doken samen in de geschiedenis van het kookboek. Hiervoor raadpleegden ze de rijke verzameling kook- en recepten boeken van De Gastronomische Bibliotheek onderdeel van de Bijzondere Collecties van de Amsterdamse Universiteitsbibliotheek. Waar Charlotte -afgestudeerd in Food History- vooral het graven in de bibliotheek voor haar rekening nam, waren de receptuur en de hertaling voornamelijk Onno’s werk. Het geheel levert een bijzonder smakelijk leesboek op waarin een groot aantal recepten staat. Aangepaste recepten. Want de oude receptuur, die werd niet altijd volledig opgeschreven zoals vandaag de dag. In oude kookboeken werd kennis van koken, -tijden en verhoudingen verondersteld en gaf men slechts aanwijzingen.

Ze noemen het een

Lees meer ...
Amsterdam Kookboek

Amsterdam Kookboek

Meteen toen ik het Amsterdam Kookboek boek van culinair journaliste Laura de Grave in handen had begon het feest der herkenning. O já: ijs van Van der Linden op de Nieuwendijk! En appeltaart van Winkel op het hoekje van de Noordermarkt, en Amsterdamse uien van Kesbeke en leverworst van Louman en de oesters van Nam Kee.

Laura de Grave en ik hebben een aantal dingen gemeen: wij houden allebei heel erg van Amsterdam en we hebben een voorkeur voor dezelfde adresjes. Die adresjes waar je het allerlekkerste haalt. De verhalen achter die adresjes, waar vaak al generaties lang met passie en ambacht wordt gewerkt, vertelt ze ook.

Toen de avond waarop ik het boek kreeg mijn moeder en tante kwamen eten, allebei rasechte Amsterdammers, liet ik ze het boek zien met de woorden: daar kennen jullie er vast een aantal van. Er volgden een aantal ohh en ahh en já’s. De Jordaan gehaktballen van slagerij Louman, die wij thuis ook aten, eigenlijk best prijzig oordeelde mijn moeder die vroeger de Hollandse garnalen zelf pelde.

Het moge duidelijk zijn, Laura de Grave schreef een fijne stadsgids waarbij zij insiders maar ook - en dat maakt het boek voor iedereen

Lees meer ...